Fałszywe obietnice

Gdy badania skriningowe pozwoliły określić częstość bezobjawowego bakteriomoczu i gdy odniesiono sukcesy w leczeniu kobiet ciężarnych, badacze podjęli kwestię konieczności wykrywania i leczenia bakteriomoczu wśród całej żeńskiej populacji. Cochrane, epidemiolog, wskazywał, że dla badania całej populacji konieczne są dwie przesłanki, mianowicie wykrycie choroby przed wystąpieniem nieodwracalnych zmian i możliwość skutecznego leczenia choroby. Fry w 6-letniej obserwacji po incydencie ostrego zakażenia dróg moczowych nie zaobserwował żadnych poważnych następstw, których obawiali się współcześni mu obserwatorzy. Little, radiolog, w badaniu na małej grupie następstw ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek metodą pielografii dożylnej w 3 miesiące do 2 łat po początkowym epizodzie, zauważył, że nerki stały się mniejsze, lecz odnotował brak bliznowaceń czy uszkodzeń kielichów. Asscher użył kryteriów Cochrane’a do oceny losowej kontrolowanej podwójnie ślepej próby 107 dorosłych, nie będących w ciąży kobiet z bezobjawowym bakteriomoczem. Przeprowadzona po roku kontrola wykazała, że leczenie nie zapobiegło nawrotom. Asscher stwierdził na tej podstawie, że wartość badań przesiewowych dorosłych kobiet na bezobjawowy bakteriomocz jako środka zapobiegaw­czego jest wątpliwa, jako że badania nie pozwoliły wykryć zakażenia dróg moczowych we wczesnym (i odwracalnym) stadium; leczenie było nieefektywne na większą skalę.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.