Badania przesiewowe

Jako że kryteria Weissa i Parkera były bezkrytycznie przyjowane przez około 40 lat, oczywiste było, że badacze zaczęli szukać tego, co w ich mniemaniu było pokładem niezdiagnozowanych zakażeń moczowych. Przeszkadzał im brak ustalonych kryteriów rozpoznania i potrzeba oddzielenia zanieczyszczeń od prawdziwego bakteriomoczu. W 1956 roku Edward Kass opracował ilościową metodę rozróżniania zanieczyszczenia i bakteriurii; liczba 105 lub więcej bakterii w 1 ml moczu została arbitralnie przyjęta jako granica między zanieczyszczeniem a bakteriomoczem bezobjawowym. Kryterium Kassa okazało się bardzo przydatne do celów skriningowych . Badacze mieli wtedy wielką nadzieję na zwalczenie odmiedniczkowego zapalenia nerek oraz poznanie przy­czyn i przebiegu infekcji dróg moczowych przy użyciu nieinwazyjnego badania moczu.

Badania wykazały, że zakażenia dróg moczowych występują częściej wśród nowo­rodków płci męskiej niż u żeńskiej, co jest zbieżne z częstszym występowaniem u nich wrodzonych wad układu moczowego. Utajone lub bezobjawowe zakażenia dróg moczowych należą do najczęstszych. Badania wśród dorosłych wykazały, że około 5% kobiet między 16 a 65 rokiem życia miało znamienny bakteriomocz. Badając zakonnice oraz białe i czarne kobiety pracujące Kunin  wykazał wyraźnie większą częstość występowania bakteriomoczu wśród kobiet pracujących i zasugerował, że abstynencja płciowa chroni przed zakażeniem dróg moczowych. Kass wykazał powiązanie między bezobjawowym bakteriomoczem w ciąży i ostrym odmiedniczkowym zapaleniem nerek, a Little  w randomizowanej próbie z grupą kontrolną obejmującą 5000 kobiet ciężarnych wykazał, że leczenie bakteriomoczu zapobiega odmiedniczkowemu zapaleniu nerek.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.