Leczenie mięśniaków macicy

Mięśniaki są to często występujące, łagodne guzy, które rozwijają się w mięśniówce macicy. Mięśniaki składają się głównie z tkanki mięśniowej gładkiej oraz różnej ilości tkanki łącznej. Wyróżnia się 3 typy mięśniaków w zależności od ich umiejscowienia w stosunku do jamy macicy: podśluzówkowe, podsurowicówkowe oraz śródścienne. Często występują mnogo i mogą powodować znaczne powiększenie macicy. Mięśniaki macicy ma ok. 20-25% kobiet powyżej 35 roku życia.

Uważa się, że mięśniaki są estrogenozależne, jako że nie występują one przed okresem dojrzewania i zmniejszają się po menopauzie. Obecnie panuje przekonanie, że estrogeny wpływają na wzrost mięśniaków poprzez inne czynniki, takie jak hormon wzrostu, który został wykryty w macicy. Mięśniaki pozostają często bezobjawowe, ale mogą powodować nadmiernie obfite krwawienia miesiączkowe, chociaż dane na podsta­wie obiektywnego pomiaru ilości traconej krwi nie są dobrze udokumentowane. Mecha­nizm, w jaki mięśniaki powodują zwiększone krwawienie, nie jest do końca poznany, ale może się wiązać z uwalnieniem przez guzy naczyniorozszerzających prostaglandyn.

Mięśniaki macicy bywają zwykle rozpoznawane na podstawie badania klinicznego, jednak mogą być trudne do zróżnicowania z guzami jajnika. Pomocne w takiej sytuacji jest badanie ultrasonograficzne, ale tu również może zaistnieć trudność w odróżnieniu uszypułowanego, podsurowicówkowego mięśniaka od litego guza jajnika. Jeżeli pozostaną jakiekolwiek wątpliwości, należy pacjentkę skierować do specjalisty w celu ewentual­nego wykonania laparoskopii lub laparotomii.

Leczenie kobiet z mięśniakami macicy zależy zarówno od wielkości mięśniaków i towarzyszących im objawów, jak również od wieku pacjentki i jej planów reprodukcyj­nych. Małe, bezobjawowe mięśniaki rzadko wymagają leczenia, ale należy je regularnie kontrolować. Ryzyko przejścia mięśniaka w mięsaka jest niewielkie, obecnie uważa się, że mniejsze niż 0,2%. Leczenie kobiet z mięśniakami i nadmiernie obfitymi miesiączkami zwykle polega na wycięciu macicy. Tym, które chcą zachować płodność, proponuje się wycięcie samych mięśniaków. Nadejście ery nowych technik endoskopowych oznacza możliwość usuwania mięśniaków położonych podsurowicówkowo i śródściennie za pomocą laparoskopii, a podśluzówkowych – histeroskopii, co pozwala na uniknięcie laparotomii.

Istnieje duże zapotrzebowanie na alternatywną do chirurgii metodę leczenia mięśnia­ków, jednak zastosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn ma najprawdopodobniej ograniczoną skuteczność w zmniejszaniu nadmiernego krwawienia miesiączkowego na tle mięśniaków.

Danazol i gastrinon mogą być skuteczne i mogą faktycznie zmniejszać wielkość macicy. Innowacją w leczeniu jest zastosowanie analogów LHRH w celu wywołania stanu czasowej, odwracalnej menopauzy. Powodują one zahamowanie miesiączkowania i zmniejszenie się mięśniaków. Niestety, nie dochodzi w wyniku leczenia do zupełnego ich zaniku, jak również zaczynają się powiększać po zaprzestaniu terapii. Kolejną sprawą jest demineralizacja kości związana z przedłużającym się stanem obniżonego stężenia estrogenów. Mimo wszystko zastosowanie analogów LHRH powinno być brane pod uwagę u kobiet, u których istnieją przeciwwskazania do leczenia chirurgicznego lub jako terapia przedoperacyjna, gdyż zmniejszenie wielkości mięśniaków czyni operację łatwiejszą technicznie.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.