Leczenie farmakologiczne

Leczenie farmakologiczne wskazane jest w przypadkach, w których nie stwierdza się w badaniu żadnych nieprawidłowości w obrębie narządu rodnego i kobieta pragnie zachować swe zdolności rozrodcze. Istnieje szeroki wybór preparatów, które można podzielić na dwie grupy: leki niehormonalne i hormonalne. Leki z grupy pierwszej wystarczy brać tylko w trakcie menstruacji, a dodatkową ich zaletą jest fakt, że kobiety przyjmą je tylko wtedy, gdy wiedzą, że nie są w ciąży.

Leki niehormonalne. Fakt stwierdzenia podwyższonego stężenia prostaglandyn u kobiet cierpiących z powodu nadmiernie obfitych miesiączek był powodem zastosowa­nia inhibitorów syntezy prostaglandyn w leczeniu tej dolegliwości. W tych badaniach zaobserwowano, że kwas mefenamowy zmniejszył ilość traconej krwi podczas miesiączki średnio o 50%, a co więcej wystarczy go brać doraźnie, tylko w czasie miesiączki. Spostrzeżenia te zostały już potwierdzone. Obserwacje prowadzone przez okres 12-15 miesięcy od rozpoczęcia lecze­nia wykazują, że kwas mefenamowy przez cały czas skutecznie zmniejsza ilość traconej krwi podczas miesiączki. Stosowanie kwasu mefenamowego jest przeciwwskazane u ko­biet, u których stwierdza się w wywiadach chorobę wrzodową, chociaż wydaje się, że ma on niewielkie działanie uboczne, jeżeli brany jest tylko przez kilka dni w ciągu każdego cyklu. Inne inhibitory syntezy prostaglandyn, np. ibuprofen, również zmniejszają inten­sywność krwawienia.

Ostatnio wykazano podwójny mechanizm działania leków z grupy kwasu mefenamowego i pochodnych. Oprócz zmniejszania syntezy prostaglandyn hamują one również wiązanie się prostaglandyny E z receptorem i to dodatkowe działanie może przyczyniać się do ich skuteczności w leczeniu zbyt obfitych miesiączek.

Sugestia, że w przypadkach nasilonych krwawień miesiączkowych może istnieć nieprawidłowa aktywność fibrynolityczna osocza, doprowadziła do zastosowania w tych przypadkach leków działających hemostatycznie, takich jak kwas traneksamowy. Zauważono, że stosowanie leków z tej grupy podczas menstruacji również skutecznie zmniejsza ilość traconej krwi. Chociaż niepokojono się o powikłania zakrzepowo-zatorowe tej terapii, wydaje się, że można bezpiecznie stosować te leki u zdrowych kobiet. Rozsądnie jest jednak zaniechać ich stosowania u pacjentek z przebytymi incydentami zatorowo-zakrzepowymi w wywiadach lub innymi czynnikami ryzyka, takimi jak na przykład niskie stężenie antytrombiny III.

Etamsylat  jest lekiem, któremu przypi­suje się działanie wzmacniające ściany naczyń włosowatych i przez to zmniejszające krwawienie, ale istnieje niewiele badań na temat jego skuteczności.

Leki hormonalne. Chociaż progestageny są najczęściej stosowane w leczeniu zbyt obfitych miesiączek, dostępne wyniki badań z przeprowadzonym obiektywnym pomiarem ilości traconej krwi nie wykazują wyraźnego zmniejszenia krwawienia w wyniku tego leczenia. Stosowanie progestagenów oparte jest na przekonaniu, że kobiety z nadmiernie obfitymi miesiączkami mają bezowulacyjne cykle, ale, jak już powiedziano wcześniej, większość kobiet zbyt obficie, lecz regularnie miesiączkujących jajeczkuje prawidłowo. W takiej sytuacji progestageny są prawdopodobnie bardziej przydatne w celu uregulowa­nia cyklu płciowego, jako że ich wpływ na ilość traconej krwi jest ograniczony. Ciekawe jest, że nigdy nie przeprowadzono badań nad rozpiętością dawek. Bardzo wysokie dawki progestagenów można podawać w celu zatrzymania bardzo masywnego krwawienia miesiączkowego. Noretysteron w dawce do 30 mg dziennie zwykle hamuje krwawienie w ciągu 24-48 godzin. Następnie dawka może być zredukowana i w końcu lek odstawiony w ciągu następnych kilku dni, po czym pojawi się kolejne, zwykle lżejsze krwawienie. Krwawienie bardzo intensywne wymaga oceny specjalisty, ale w sytuacjach nagłych może zmuszać lekarza rodzinnego do wstępnych działań.

Stosowanie doustnych leków antykoncepcyjnych jest szczególnie użyteczne w przypadkach kobiet wymagających antykoncepcji. Przyjmowanie danazolu w sposób ciągły albo zmniejszy krwawienie, albo spowoduje brak miesiączki w zależności od użytej dawki. Jest to izoksazolowa pochodna 17alfa-etynylotestosteronu, która działa zarówno na oś podwzgórze-przysadka-jajnik, jak również ma bezpośredni wpływ na błonę śluzową macicy powodując jej zanik. Pomimo że hamuje owulację, nie można danazolu traktować jako środka antykoncepcyjnego. Działania niepożądane to: przyrost masy ciała, bóle mięśniowe, trądzik i bóle głowy, co wraz z wysoką ceną preparatu ogranicza jego stosowanie w terapii długoterminowej tylko do wybranych przypadków.

Gestrinon jest nowym, syntetycznym trój-enowym 19-norsteroidem, działającym antygonadotropowo i antyprogesteronowo. Także wykazuje dużą skuteczność w leczeniu zbyt obfitych miesiączek, ale niestety również jest drogi. Analogi LHRH, poprzez farmakologiczne zahamowanie miesiączek (medical menopause), mogą także być przydatne w niektórych przypadkach (patrz niżej w części o mięśniakach). Cykliczna terapia substy­tucyjna estrogenowo-progestagenowa może być użyteczna u kobiet w okresie okołomenopauzalnym. I chociaż z klinicznego punktu widzenia wydaje się to skuteczne, jak dotychczas nie ma przeprowadzonych badań z wykonanym obiektywnym pomiarem ilości traconej krwi podczas miesiączki. Należy zawsze pamiętać, że nadmiernie obfite miesiącz­ki mogą spowodować niedokrwistość z niedoboru żelaza wymagającą leczenia.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.