Hiperprolaktynemia

Odkrycie ludzkiej prolaktyny oraz funkcji, jaką spełnia w pro­cesie rozrodczym, otworzyło nowe możliwości w leczeniu braku miesiączek i niepłodno­ści. Częstość występowania hiperprolaktynemii wśród kobiet cierpiących z powodu braku miesiączek różni się w zależności od indywidualnej praktyki, ale średnio to 1/3 kobiet, u których nie znajduje się oczywistej przyczyny braku miesiączek. Mlekotok występuje u 30% kobiet z hiperprolaktynemią, natomiast jeśli nie towarzyszą mu zaburzenia mie­siączkowania, to rzadko stwierdza się jednocześnie podwyższone stężenie prolaktyny. Hiperprolaktynemia powoduje brak miesiączek przez hamowanie prawidłowego, pulsa­cyjnego wydzielania GnRH przez podwzgórze.

Istnieje wiele powodów hiperprolaktynemii. Najważniejszymi z nich są wydzielające prolaktynę guzy przedniego płata przysadki. Guzy o średnicy poniżej 1 cm zaliczane są do mikrogruczolaków, natomiast większe niż 1 cm do makrogruczolaków. Dokładne statystyki występowania zaburzeń klinicznych związanych z obecnością guza nie są znane, natomiast w rutynowych seryjnych badaniach autopsyjnych stwierdzano guzy w przysadkach w 9-27% przypadków. Wynika z tego,że u kobiet, u których stwierdza się hiperprolaktynemię, należy wykonać badanie pola widzenia oraz tomografię komputero­wą przysadki.

Ponieważ najczęstszym powodem umiarkowanego podwyższenia stężenia prolakty­ny w surowicy jest stres, należy kilkakrotnie pobrać próbki krwi na badanie w okoliczno­ściach, gdy pacjentka jest bardziej zrelaksowana (jeśli jest to możliwe do wykonania). Również niektóre leki, takie jak metoklopramid, fenotiazyny, rezerpina, metyldopa i cymetydyna, mogą powodować podwyższenie stężenia prolaktyny, dlatego należy zebrać dokładne informacje na temat przyjmowanych przez pacjentkę leków.

Miesiączkowanie, owulację i płodność można przywrócić pacjentkom z hiperprolaktynemią stosując bromokryptynę, która może być użyta zarówno w przypadku makro-, jak i mikrogruczolaków. Dawka początkowa powinna być niewielka, przyjmowana na noc, aby zmniejszyć do minimum działania uboczne, takie jak nudności i zasłabnięcia spowo­dowane obniżeniem ciśnienia. Dawkę leku zwiększa się do poziomu powodującego obniżenie stężenia prolaktyny, a w przypadku makrogruczolaków także regresję guza. Jeżeli pacjentka pragnie mieć przywróconą płodność, oczywiście powinna być leczona bromokryptyną, natomiast istnieją kontrowersje co do pacjentek z rozpoznanym mikrogruczolakiem, które nie chcą zachodzić w ciążę. W takiej sytuacji przy podawaniu bromokryptyny należy równocześnie stosować antykoncepcję, najlepiej stosując metody mechaniczne. Alternatywną metodą jest podawanie hormonalnej terapii zastępczej w celu przeciwdziałania wpływom, jaki wywiera niskie stężenie estrogenów na kości i układ krążenia. Podejście w ostatnich latach stało się bardziej zachowawcze ze względu na istniejącą dokumentację o łagodnym przebiegu klinicznym choroby, często zakończonym samoistnym wyleczeniem.

 

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.