Rzeżączka

Rzeżączka jest niezbyt często rozpoznawana w praktyce lekarza rodzinnego; częstość zachorowań waha się ok. 2%  i 0% wśród kobiet zgłaszających się z objawami ze strony dolnego odcinka dróg rodnych. Dane statystyczne z kliniki chorób układu moczowo-płciowego w 1989 roku  wskazują, że rzeżączkę rozpoznano u 8400 pacjentek, co stanowiło 3% całkowitej liczby nowych przypadków u kobiet. Również w 1989 roku po raz pierwszy od wielu lat zwiększyła się liczba przypadków rzeżączki: 3-procentowy wzrost zachorowań u kobiet i 4% u mężczyzn. Obserwowano związany z tym wzrost liczby przypadków chorób zapalnych w obrębie miednicy mniejszej o etiologii gonokokowej: z 88 w pierwszych dwóch kwartałach 1989, do 143 w dwóch ostatnich kwartałach.

Neisseria gonorrheae jest Gram-ujemną dwoinką, która infekuje powierzchnie błon śluzowych, najczęściej szyjkę macicy, ale także endometrium, jajowody, cewkę moczową i odbytnicę. W przybliżeniu u 10% kobiet z rzeżączką rozwinie się stan zapalny w obrębie miednicy mniejszej, który może prowadzić do przewlekłych bólów w miednicy, ciąży pozamacicznej i niepłodności. Rozsiana infekcja rzeżączkowa może prowadzić do sep-tycznego zapalenia stawów. Rzeżączkowe zapalenie spojówek u noworodków przez wiele lat łączone było z zakażeniem okołoporodowym. W przybliżeniu u 70% kobiet z infekcją gonokokową proces jest bezobjawowy. Jeżeli objawy występują, obejmują upławy, bole­sne oddawanie moczu, ból w dole brzucha i zaburzenie regularności krwawień mie­siączkowych. W badaniu szyjka macicy może wydawać się normalna lub można stwierdzić zapalenie śluzowo-ropne. Rozpoznanie rzeżączki w praktyce lekarza rodzinnego oparte jest na hodowli. Chociaż przez bezpośrednie posiewanie na płytki i natychmiastową inkubację uzyskuje się najwyższy odsetek izolacji, byłoby to niepraktyczne dla większości praktyk lekarza rodzinnego. Zamiast tego można pobrać wymaz szyjkowy, umieścić w na pożywce Stuarta i tego samego dnia przetransportować do laboratorium. Jeżeli u pacjentki wyizolowana została Neisseria gonorrheae, należy szukać innych chorób przenoszonych drogą płciową, szczególnie Chlamydia, jeśli badania takie nie zostały jeszcze przeprowa­dzone.

Niepowikłaną rzeżączkę leczymy pojedynczą dawką doustnej ampicyliny 2 g na dobę i doustnym probenecydem 1 g na dobę. Jeżeli pacjentka jest uczulona na penicyliny, można użyć pojedynczej dawki cyprofloksacyny. Ostre stany zapalne w obrębie miednicy mniej­szej, poza wymagającymi przyjęcia chorej do szpitala, mogą być leczone przy użyciu dawki wysycajacej (loading dose) doustnej ampicyliny 2 g i doustnym probenecydem 1 g, po którym podajemy doksycyklinę 100 mg 2 x dziennie i metronidazol 400 g 3 x dziennie przez 10 dni. Po leczeniu należy przeprowadzić kontrolny posiew i omówić z pacjentką jej kontakty seksualne, aby była świadoma, że powinna powiadomić swego aktualnego partnera (poprzedniego partnera) seksualnego o tym, że miał kontakt z rzeżączką i powi­nien z tego powodu zgłosić się do lekarza. Należy też udzielić porady dotyczącej prewencji chorób przenoszonych drogą płciową, w tym rzeżączki.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.