Rzęsistkowica

Rzęsistek pochwowy jest pierwotniakiem, wiciowcem zakażenie nim traktowane jest jako zakażenie przenoszone drogą płciową. Odsetek zachorowań w wysokości 6% stwierdzono na podstawie izolacji T. vaginalis u pacjentek zgłaszających się do lekarzy rodzin­nych z powodu objawów dotyczących dolnego odcinka układu płciowego. W 1989 roku kliniki chorób układu moczowo-płciowego w Anglii donosiły o ok. 7 500 nowych przypadków rzęsistkowicy u kobiet, co stanowi 3% całkowitej liczby nowych przypadków zanotowanych u kobiet. Od wczesnych lat 80 raporty tych klinik wykazywały spadek liczby przypadków rzęsistkowicy.

Kliniczne cechy rzęsistkowicy są bardzo zmienne i chociaż upławy są najpowszechniejszym objawem, nie wszystkie pacjentki będą się skarżyły z ich powodu. Typowe są opisywane jako żółte i pieniste, ale znowu – rodzaj upławów może być różny. Może wystąpić zapalenie sromu i pochwy i czasem stan zapalny może dominować w obrazie klinicznym. Może wystąpić bolesne oddawanie moczu. Około 2/3 męskich partnerów zakażonych kobiet może być nosicielami rzęsistka pochwowego, chociaż obecność tego mikroorganizmu jest krótkotrwała i rzadko wywołuje objawy u mężczyzn.

Rozpoznanie. T. vaginalis może być rozpoznany albo przez badanie mikroskopowe albo przez hodowlę. Dostępna jest też specjalna pożywka transportowa dla Trichomonas, chociaż można użyć pożywki Stuarta.

Leczenie. T. vaginalis leczymy metronidazolem 200 mg 3 x dziennie przez 7 dni lub pojedynczą dawką doustną metronidazolu 2 g. Metronidazolu nie należy podawać kobietom w I trymestrze ciąży, należy też ostrzec pacjentki, aby unikały alkoholu. Nitromidazol (Nimorazol), lek podobny do metronidazolu, można zastosować jako leczenie alternatywne w dawce 3 x 500 mg doustnie w 12 godzinnych odstępach lub w pojedynczej 2-gramowej dawce. Jeżeli nastąpi nawrót T. vaginalis, należy leczyć aktualnego partnera seksualnego.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.