Rozpoznanie i leczenie

Ważnym celem okresu diagnostycznego powinno być nakłonienie pacjentki do leczenia oraz stworzenie z nią relacji opartej na współpracy.

Wywiady powinny zawierać szczegółowe pytania dotyczące występowania okresów objadania się oraz objawów depresji. Należy wykorzystać każdą możliwość ułatwiającą identyfikację objawów, które są bezpośrednim następstwem zespołu głodzenia i które pacjentki uważają za niepokojące. Informację o tych objawach należy przekazać pacjentce. Poszukując następstw głodzenia należy również przeprowadzić badanie fizykalne i poinformować pacjentkę o jego wyniku. W ten sposób zbieranie wywiadów, zaangażo­wanie pacjentki w leczenie oraz edukacja dotycząca jadłowstrętu psychicznego przebie­gają jednoczasowo, a jest to najważniejszy okres we wstępnej diagnostyce pacjentki z jadłowstrętem psychicznym. Leczenie należy rozumieć jako wspólne wysiłki pacjentki i terapeuty oparte na współpracy. Powinno zachęcać się osoby chore do przyjęcia maksy­malnej autonomii i odpowiedzialności za siebie. W ten sposób większość pacjentek nie będzie wymagała leczenia szpitalnego. Jednak w każdym przypadku pełnoobjawowego, długo trwającego jadłowstrętu psychicznego należy skierować pacjentkę do psychiatry zajmującego się zwłaszcza zaburzeniami odżywiania. Ambulatoryjne leczenie jadłowstrę­tu psychicznego powinno zawsze zawierać pełną edukację na temat tej choroby oraz informacje dotyczące odżywiania i diet. Należy podkreślać raczej zmniejszanie się obja­wów psychologicznych i somatycznych wraz z ustępowaniem stanów głodzenia niż tylko nalegać na osiągnięcie określonej wagi docelowej. Leczenie powinno obejmować stoso­wanie niektórych form psychoterapii skierowanej na zmniejszenie czynników predyspo­nujących, wywołujących oraz podtrzymujących to zaburzenie u danej osoby.

Lekarze pierwszego kontaktu dużo częściej będą spotykali podprogową postać jadłowstrętu psychicznego i w takim przypadku decyzja o skierowaniu pacjentki do specjalisty może nie być wystarczająco uzasadniona. Należy wtedy dokonać oceny oraz przeprowadzić edukację w sposób, jaki wcześniej został przedstawiony. Następnie należy zalecić proste zmiany dietetyczne, stosując jako wzór „Zasady prawidłowego odżywiania się” zawarte w dodatku do tego rozdziału. Ma to na celu wykonanie przez pacjentkę w każdym tygodniu jednego lub dwóch zadań z „Zasad prawidłowego odżywiania się”. W ten sposób po pewnym czasie pacjentka nabierze nowych nawyków żywieniowych, które nie obejmują stosowania diet, oraz ponownie znajdzie się w przedziale masy normalnej. Zachęcanie pacjentki do uczęszcza­nia na spotkania lokalnych grup samopomocy dla osób z zaburzeniami odżywiania jest również bardzo pomocne. Na spotkaniu grupowym można omówić każdy problem tkwiący u podstaw zaburzenia. Jednak również prosta porada ukierunkowana na problem, której może udzielić lekarz rodzinny, może okazać się bardzo pomocna.

Terapia lekowa nie jest przydatna w specjalistycznym leczeniu jadłowstrętu psychicznego, chociaż współistniejąca depresja może wymagać zastosowania leków przeciw­depresyjnych. Trzeba pamiętać, że obniżony nastrój jest jednym z psychologicznych następstw stanu głodzenia i należy spodziewać się, że poprawi się on wraz z osiągnięciem przez pacjentkę przedziału masy normalnej.

Wyniki

Niewiele wiadomo o wynikach leczenia podprogowej postaci jadłowstrętu psychicz­nego, chociaż u większości pacjentek prawdopodobnie minie ona po pewnym czasie. Najdłuższe badanie prospektywne dotyczące pełnoobjawowego jadłowstrętu psychicznego przeprowadził Theander w Szwecji . W pracy tej uzyskano dużo wyższy wskaźnik umieralności u chorych na jadłowstręt psychiczny niż w innych badaniach: wskaźnik samobójstw wynosił 5% po 24 latach od postawienia rozpoznania, a wskaźnik umieralności z powodu wtórnych następstw choroby osiągnął 10%. Theander podaje, że po 24 latach od postawienia rozpoznania wyleczonych było 70% osób. Jednak gdy objawy choroby trwają dłużej niż 12 lat, prawdopodobieństwo wyzdrowienia jest bardzo małe. Wskaźnik umieralności uzyskany w tym badaniu jest tak wysoki, jak w depresji i schizofrenii.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.