Psychopatologia charakterystyczna dla jadłowstrętu psychicznego

Zawierają one wyraźnie nieprawidłowe wyobrażenia i myśli na temat kształtu i masy ciała, które wiążą się z „ogromnym strachem przed tuszą” oraz „nieugiętym dążeniem do szczupłości”, charakterystycznym dla jadłowstrętu psychicznego. Prowadzi to do kontrolowania masy i kształtu ciała poprzez:

  1. Rygorystyczne stosowanie diety lub głodzenie, połączone z liczeniem kalorii, ustaleniem ścisłych limitów dietetycznych, które często wynoszą 500-800 kcal dziennie, określaniem pewnych pokarmów jako zakazanych i złych, których pacjentka musi całkowicie uniknąć, jeśli chce mieć „dobry dzień”, surowymi wzorcami żywieniowymi oraz unikaniem wspólnych posiłków. Pacjentki często mogą uciekać się do kłamstw i ukrywania przed rodzicami i przyjaciółmi tego, co dotyczy przyjmowania przez nie jedzenia.
  2. Wywoływanie wymiotów. Jako jeszcze jedną metodę kontroli masy ciała pacjentki często prowokują wymioty, zwłaszcza gdy przekroczyły limit kalorii, jaki ustaliły sobie na dany dzień, lub gdy po prostu uznały, że zjadły za dużo na raz.
  3. Nadmierne gimnastykowanie się. Pacjentki cierpiące na jadłowstręt psychiczny często czują się zmuszone do spalenia kilku dodatkowych kalorii w każdym dostępnym momencie dnia, np. biegają w miejscu, wykonują skłony, ćwiczą aerobik.
  4. Nadużywanie środków przeczyszczających.
  5. Nadużywanie środków odchudzających.

Wiele pacjentek z jadłowstrętem psychicznym traci okresowo kontrolę nad własnym przyjmowaniem pokarmów i ma epizody bulimii. Wtedy pacjentki w gwałtowny sposób i w ukryciu pochłaniają ogromne ilości jedzenia, zwykle węglowodanów. W trakcie takiego epizodu mają silne poczucie utraty kontroli. Po napadzie jedzenia większość z nich prowokuje wymioty.

Wiele pacjentek z jadłowstrętem psychicznym cechuje zaburzenie obrazu ciała wyrażające się w tym, że postrzegają one siebie jako osoby mające znaczną nadwagę, nawet gdy są bardzo wyniszczone. Wraz ze spadkiem masy ciała zwiększa się zaburzenie obrazu ciała, co oczywiście pogłębia chorobę. Pacjentka nie uważa swojego dążenia do szczupłości za nierozsądne lub nieprzyjemne. W rzeczywistości chore na jadłowstręt psychiczny w charakterystyczny dla siebie sposób oceniają własną osobę wyłącznie w kategoriach swojej wagi, czego powszechnym następstwem jest zaprzeczanie istnieniu problemu oraz opór wobec leczenia.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.