Etiologia

Chociaż istnieje wiele interesujących teorii dotyczących etiologii jadłowstrętu psychicznego, niewiele z nich poddano systematycznym badaniom. Wiadomo jednak, że w badaniach nad bliźniakami stwierdzono dużo wyższe wskaźniki zgodności wśród bliźniąt jednojajowych niż u dwujajowych oraz że wśród krewnych pierwszego stopnia pacjentów z jadłowstrętem psychicznym występowanie zarówno jadłowstrętu psychicznego, jak i jednobiegunowej choroby afektywnej jest dużo wyższe od oczekiwanego. Uważa się, że czynniki społeczne omawiane na początku tego rozdziału również przyczyniają się do rozwoju jadłowstrętu. Wiele dyskutowano o ważnej roli czynników rodzinnych w etio­logii jadłowstrętu psychicznego. Nie ustalono jednak zależności przyczynowej dotyczącej zaburzonej dynamiki rodzinnej. Czynników ryzyka rozwoju jadłowstrętu u danej osoby dopatrywano się również w jej dojrzewaniu, niskiej samoocenie oraz potrzebie zwiększo­nej autonomii w okresie dojrzewania w połączeniu z poczuciem własnej nieskuteczności, perfekcjonizmem i budzącą się seksualnością. Wśród czynników podtrzymujących naj­ważniejsze są te, które wiążą się z zespołem głodzenia oraz z tymi cechami specyficznej psychopatologii, które wywołują nasilone zaprzeczanie problemowi i intensywny strach przed przyrostem masy ciała. Pacjentów cierpiących na jadłowstręt psychiczny można sobie wyobrazić jako schwytanych w niekończące się błędne koło i potrzebujących pewnej pomocy z zewnątrz, aby się z niego wydostać.

Jeśli chodzi o rezultaty, to warto odnotować, że u nie mniej niż 20% osób chorujących na jadłowstręt psychiczny w przyszłości rozwinie się pełnoobjawowy zespół objadania się (bulimia) wg DSM III R, a przynajmniej połowa pacjentów z zespołem objadania się w jakimś momencie w przeszłości spełniała kryteria diagnostyczne DSM III R dla jadłowstrętu psychicznego. Przejdziemy teraz do omówienia klinicznego zespołu objadania się.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.