Badanie i leczenie

U pacjentek cierpiących na bulimię dużo łatwiej jest wzbudzić zaangażowanie w leczenie oraz motywację do zmiany postępowania niż u osób chorujących na jadłowstręt psychiczny. Wiele pacjentek z bulimią aktywnie poszukuje pomocy. Badanie pacjentki przebiega podobnie, jak przedstawione wcześniej badanie pacjentki z jadłowstrętem psychicznym, oprócz tego wymaga ono jednak szczególnego zwrócenia uwagi na możliwe występowanie powikłań fizycznych oraz innych zaburzeń psychicznych. Zaleca się pro­wadzenie leczenia według naszkicowanych wcześniej punktów, ze szczególnym uwzglę­dnieniem specyficznych technik behawioralnych, edukacji oraz terapii poznawczej. Le­czenie może być prowadzone w trybie ambulatoryjnym zarówno indywidualnie, jak i w grupie. Jednak obecnie wiele ośrodków psychiatrycznych proponuje leczenie grupowe w specjalistycznych ośrodkach leczenia bulimii. Zasady prawidłowego odżywiania się zamieszczone w dodatku do tego rozdziału mogą pomóc pacjentce w osiągnięciu nowego podejścia do jedzenia, które opiera się na niestosowaniu diet. Mogą one umożliwić osobie chorującej przerwanie stale utrzymującego się cyklu objadania się, wymiotowania i sto­sowania diety.

Leki przeciwdepresyjne skutecznie zmniejszają napady obżarstwa i przeczyszczania się; jednak nie jest do końca jasne, czy efekty te utrzymują się nadal po odstawieniu leku. U tych pacjentek cierpiących na bulimię, u których nie powiodła się zastosowana inter­wencja psychologiczna lub współistnieje depresja, należy wypróbować jeden z leków hamujących wychwyt zwrotny serotoniny. Jako leczenie wspomagające można dołączyć fluwoksaminę w dawce 300 mg dziennie lub fluoksetynę w dawce 60 mg dziennie. Ważną część samopomocy dla pacjentek z bulimią stanowi również prowadzenie dzienniczka. Pacjentki powinno się zachęcać do notowania w dzienniczku nie tylko każdej pozycji jedzenia, które spożyły, ale także okoliczności wystąpienia napadów obżarstwa, co wtedy do siebie czuły i jak tego dnia oceniały kształt i masę własnego ciała. Powinny zaznaczać również każde stresujące wydarzenie, jakie pojawiło się w ich życiu w tym czasie. Wszystkie pacjentki powinno zachęcać się do tego, by traktowały leczenie jako eksperyment, w którym uczą się wprowadzać pewne zmiany w swoim zachowaniu i sposobie myślenia. Z eksperymentu można wiele się nauczyć niezależnie od jego wyniku i należy starać się unikać myślenia, że jeden rezultat jest sukcesem, a inny porażką. Należy pamiętać, że u pacjentek z bulimią, które jako leczenie wspomagające otrzymują leki hamujące wychwyt zwrotny serotoniny, leki te nie działają jak leki przeciwdepresyjne, lecz jak specyficzne środki przeciwbulimiczne, które oddziałują na serotoninergiczną czynność ośrodka głodu i sytości znajdującego się w okolicy podwzgórza. Badania wykazują zgodnie, że po wstępnej, ostrej fazie leczenia, która często trwa bardzo krótko (ok. 12 sesji terapeutycznych) dla podtrzymania zmiany ważna jest pewnego rodzaju długoterminowa obserwacja. Nie należy jej zaniedbywać, jeśli pacjentki chore na bulimię leczy się ambulatoryjnie. Alternatywą może być skierowanie pacjentki do lokalnych organizacji samopomocy dla osób z zaburzeniami odżywiania oraz do punktów kontaktowych tych organizacji.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.