Wiek starczy

Kilka badań pokazuje, że większość kobiet i mężczyzn w wieku 60. lat ma już aktywność seksualną poza sobą, a w wieku 80. lat nie więcej niż jedna osoba na pięć jest aktywna seksualnie, zależnie od możliwości posiadania partnera. Zwłaszcza w przypadku kobiet koniec ich aktywności seksualnej bardzo często wyznaczany jest przez utratę współmałżonka lub jego niewydolność.

„Mity seksualne” mają wpływ na posiadane, zarówno przez osoby młode jak i stare, postawy wobec seksualności w wieku starczym. Do mitów tych należą następujące przekonania: 1) należy zakończyć aktywność seksualną po okresie menopauzy, gdyż wtedy prokreacja jest już niemożliwa; 2) seks jest przywilejem osób młodych i atrakcyj­nych; 3) po okresie wieku średniego możliwości seksualne gwałtownie maleją; 4) proble­my związane ze starzeniem się wykluczają jakiekolwiek zainteresowanie aktywnością seksualną. Wiara w te mity wywołuje poczucie winy u osób, które odkrywają, że po okresie wieku średniego ich zainteresowanie seksem wcale gwałtownie nie zmalało, oraz przy­czynia się bezpośrednio do powstawania problemów, takich jak utrata zainteresowania lub zakłócenie aktywności seksualnej.

Liczne trudności fizyczne i psychologiczne wpływają na życie seksualne starszych kobiet. Po pierwsze, pojawiające się w normalnym procesie starzenia zmiany fizyczne, takie jak zanikowe zapalenie pochwy, zmniejszone reagowanie pochwy podczas pobudzenia seksualnego, obwisłe piersi, zmniejszona sprawność i utrata wagi mogą, zakłócać aktywność i zainteresowanie seksualne zarówno u kobiety, jaki u jej partnera. W dodatku choroby fizyczne, które uszkadzają funkcję seksualną, częściej pojawiają się w późnym wieku. Należą do nich: choroby naczyń mózgowych, zwłaszcza udary mózgu, zwyrodnieniowe zapalenie stawów, cukrzyca rozpoczynającą się w wieku dojrzałym, dysfunkcja tarczycy, parkinsonizm, nowotwory złośliwe, zwłaszcza sutka i jelit oraz amputacje. Równolegle ze wzrostem chorób fizycznych wiele kobiet przyjmuje leki. Ilość i różnorodność zażywanych leków rośnie wraz z wiekiem. Niektóre lekarstwa mają ogromny wpływ na seksualność. W końcu coraz bardziej powszechne stają się zaburzenia psychiczne, zwłaszcza depresja, lęk oraz demencja. Wszystkie te choroby wraz z przyjmowanymi w trakcie ich leczenia lekami bardzo wiążą się z zakłóceniem zainteresowania oraz funkcji seksualnej.

Krótkie poradnictwo może być skuteczne w przypadku niektórych z tych trudności, szczególnie gdy lekarz rozumie seksualność wieku starczego i potrafi bez zakłopotania rozmawiać na ten temat. Dysfunkcje seksualne osób starszych często bardzo dobrze poddają się oddziaływaniom terapii seksualnej, pod warunkiem że terapeuta jest wrażliwy na system wartości seksualnych starszych pacjentów, który może być dużo bardziej zamknięty i sztywny niż u osób w młodszym wieku. Z drugiej strony niektóre pary cieszą się ze zmian zachodzących w nastawieniach społecznych. Stwarza im to okazję do omówienia problemów, które akceptowali przez lata, w ogóle się na nie nie skarżąc. Szczególną uwagę należy zwrócić na fizyczne aspekty leczenia, do których należą hormonalna terapia zastępcza oraz zastosowanie pomocy fizycznej.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.