Wnioski

Mam nadzieję, że udało mi się pokazać, że w praktyce ogólnej możliwa jest praca na wielu różnych poziomach. Lekarze mogą podjąć różnorodne leczenie pacjentów zgłaszających się z pozornie całkiem podobnym problemem. Jako przykład można podać kobiety cierpiące na depresję i niezadowolone ze swojej wagi – w ich kontekście nasuwa się pytanie, czy należy najpierw wykluczyć przyczyny endokrynologiczne, by podjąć się ich leczenia? Czy nie byłoby lepiej pomóc im za pomocą systematycznego programu be­hawioralnego, mającego na celu podniesienie poziomu ich samooceny i samokontroli? Być może pacjentki takie mają nadopiekuńcze matki, które wymagają psychoedukacji właśnie po to, by ich córki mogły przestać nadmiernie jeść? Wszystkie te podejścia wymagają od lekarza różnego rodzaju postępowania. Wszystkie one wymagają szczególnej uwagi w ramach tradycyjnego modelu praktyki ogólnej: zebrania starannych wywia­dów, badania fizykalnego, dociekliwości, klaryfikacji. Tylko wtedy można negocjować plan leczenia, jeśli lekarz jest w pełni świadomy istoty problemu pacjentki: również tylko wtedy lekarz jest w stanie zaproponować pacjentce różne opcje postępowania. Ranga leczenia wzrasta; lekarze ogólni rozszerzają swoje umiejętności i uzyskują możliwość lepszej oceny pracy własnej i cudzej.

Również pacjenci ćwiczą umiejętność wyboru lekarza na bazie własnego doświad­czenia. Lekarze ze swej strony mogą albo wybierać i negocjować różnorodne podejścia do rozwiązywania najczęstszych problemów lub też trzymać się uprzednio stosowanych i dobrze sprawdzonych metod. Niestety bardzo trudno jest porównać skuteczność różnych sposobów postępowania z zaburzeniami emocjonalnymi, z powodu kłopotów z zebraniem podobnych do siebie przypadków. Prawie każdy lekarz rodzinny ma do czynienia z zupełnie różnymi rodzinami. Niemniej jednak praca porównawcza wyników leczenia zaburzeń emocjonalnych (włączając w to metody ściśle psychoterapeutyczne i użycie leków, jak i pracę indywidualną i pracę z całymi rodzinami) jest kluczowa dla celów treningowych i badawczych. Na przykład czynniki ryzyka depresji u kobiet skłaniają do zwrócenia szczególnej uwagi na nowe sposoby opieki prewencyjnej kobiet o wysokim ryzyku zachorowania.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.