Skierowanie poza zespół leczący

  • Jakie problemy i zaburzenia powinny być kierowane z wyboru?

W zasadzie w medycynie psychologicznej podstawowym kryterium szybkiego skierowania do szpitala są myśli i tendencje samobójcze oraz tendencje do samouszkodzenia. Pacjenci z takimi tendencjami wymagają natychmiastowego skierowania do szpitala psychiatrycznego i/lub przyjęcia do szpitala ze wskazań życiowych.

Jednak prawdą jest również to, że największy wskaźnik popraw obserwowany jest u pacjentów, którzy z różnych powodów (np. fobii) trafiają do leczenia z łagodnymi, krótko trwającymi objawami. Stan pacjentów pozostawionych samym sobie bez leczenia zazwyczaj pogarsza się, co prowadzi do powstania przewlekłych zaburzeń i czasem nawet do stygmatyzacji określeniem „trudny pacjent”.

Wyniki badań nad skutecznością psychoterapii i poradnictwa także wskazują, że najłatwiej jest zmienić objawy świeżo powstałe. Pewne jest więc, że pacjent odnosi największą korzyść, jeżeli jego problemy zostają rozwiązane szybko, skutecznie i w at­mosferze zaufania. Jednak w razie konieczności dokonywania wyboru pierwszeństwo w kwalifikacji do leczenia mają wskazania życiowe; trudno byłoby obronić inne stanowis­ko. Wybór pierwszeństwa, w sytuacji gdy służba zdrowia ma ograniczone możliwości świadczenia pomocy, zależy więc nadal od lokalnej służby zdrowia, od personelu poradni i wreszcie od samych pacjentów.

  • Środowiskowe zespoły zdrowia psychicznego

Lekarze rodzinni coraz częściej spotykają się z naleganiem, by kierowali pacjentów do wielodyscyplinarnych zespołów zdrowia psychicznego, mających swe określone miejsce w strukturze lokalnej służby zdrowia. Podkreśla się przy tym, że pacjentów można kierować wprost do różnego rodzaju specjalistów pracujących w ramach zespołu, co rozładowuje potrzeby pacjentów i zmniej­sza długie listy oczekiwania do specjalistycznych ambulatoriów szpitali.

Lekarz rodzinny powinien być zaznajomiony z pracą tych zespołów, a kierując tam swoje pacjentki może wpływać na ich leczenie przez wyraźne określenie swoich koncepcji w skierowaniu. Skierowania, które nie precyzują przyczyn, z powodu których pacjentka jest kierowana do specjalisty, stawiają tego ostatniego w kłopotliwej sytuacji. Pacjentki niekoniecznie odnoszą korzyść z nieukierunkowanej konsultacji, prowadzonej przez obcego człowieka; w gruncie rzeczy pacjentka mogłaby skorzystać o wiele bardziej spędzając ten sam czas z własnym lekarzem rodzinnym.

Zespoły, o których mowa, zatrudniają psychiatrów, psychologów klinicznych, tera­peutów zajęciowych, pracowników społecznych specjalnie przeszkolonych do pracy w opiece psychiatrycznej oraz pielęgniarki środowiskowe. Działają one na bazie szpitali lub poradni zdrowia psychicznego i mogą włączać do swojej pracy elementy opieki dziennej, i tzw. drop-in facilities (pacjentka przychodzi na krótki, nienornowany czas). Zespoły prowadzą różnorodną terapię, w tym także grupową, z zastosowaniem technik behawioralnych i interpretacyjnych, treningu umiejętności społecznych, terapii zajęcio­wej . Prowadzona jest także przez różnych specjalistów terapia indywidualna, w zależności od potrzeb pacjentki.

  • Psychoterapia

Największą rolę w ofercie proponowanej przez większość psychiatrów i wspomniane środowiskowe zespoły zdrowia psychicznego spełnia psychoterapia podtrzymująca, częs­to o orientacji psychodynamicznej. Jednakże oferta ta w ostatnich latach wydatnie się powiększa i psychoterapia zarówno indywidualna, jak i grupowa prowadzona jest w wielu ośrodkach, także poza Londynem. Usługi psychoterapeutyczne mogą być świadczone niezależnie od opisanych powyżej zespołów (i wtedy wymagane jest osobne skierowanie). Bezpłatna psychoterapia w ramach ubezpieczenia jest jednak świadczona ograniczonej liczbie pacjentek, toteż lekarz kierujący musi liczyć się z odrzuceniem swego skierowania i z wynikającymi z tego negatywnymi emocjami pacjentki, której odmówiono terapii. Kryteria przyjęcia pacjentki do psychoterapii indywidualnej i grupowej różnią się od siebie, ale zawsze wymagana jest motywacja i realna możliwość zrozumienia przez pacjentkę problemów wynikających z długoterminowego leczenia, a także gotowość do zmiany zaburzonych wzorów zachowania.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.