Formularze użyteczne w praktyce rodzinnej

Nie jest trudno opracować praktyczny formularz określający jakość i ilość przepisy­wanych leków psychotropowych. Wydaje się to nawet kluczowe, jeśli lekarz rodzinny decyduje się je przepisywać. Formularze takie wymagają wprowadzania poprawek co rok lub co 2 lata, ale równocześnie daje to możliwość monitorowania terapii 2 lub nawet 3 lekami z powyższych grup, a także pozwala uzasadnić niechęć do przepisywania niektó­rych preparatów lub używanie ich tylko w szczególnie uzasadnionych sytuacjach. Lekarze rodzinni leczący wielkie grupy pacjentów mających problemy psychologiczne są częstym i wdzięcznym celem oddziaływania i nacisku ze strony firm farmaceutycznych, a także ze strony samych pacjentów. Ważne jest, zwłaszcza przy wprowadzaniu do terapii nowych leków, by rozważyć starannie korzyści i niebezpieczeństwa płynące z ich właściwości. Wiele poradni prowadzi wobec nowych leków politykę „poczekamy, zobaczymy” i poz­wala przez to innym na eksperymentowanie z nimi do czasu, gdy zostaną określone ograniczenia w ich stosowaniu.

Używając formularzy opisujących działanie leku na pacjenta, można zebrać wnioski weryfikujące wartość leku. Dane takie powinny zostać użyte jako ważny materiał badawczy, wpływający na kształtowanie nowych wzorów przepisywania leków w warunkach praktyki ogólnej.

Wprowadzenie takich zwyczajów jest szczególnie istotne dla lekarzy, którzy są naciskani i zmuszani do przepisywania niektórych leków. Wielu lekarzy ma przykre doświadczenia z roszczeniowymi pacjentkami, domagającymi się przepisania leku zleco­nego przez ich poprzedniego lekarza. Pacjentki, które zostaną skonfrontowane z nowymi zwyczajami przychodni, zdadzą sobie sprawę, że stosowny formularz dołączony do ich karty leczenia ambulatoryjnego powstrzyma wszystkich lekarzy w poradni od niekontro­lowanego przepisywania im np. leków nasennych lub leków hamujących apetyt. Taka sytuacja wymaga jednak starannego wyważenia, jeśli relacja lekarz-pacjent ma zostać nienaruszona. Pacjentka powinna wiedzieć, że jej frustracja jest przez lekarza rozumiana. Czasem wymagane jest kilkakrotne powtarzanie informacji o niebezpieczeństwach uzależnienia od niektórych leków. Lekarz z kolei powinien zrozumieć, dlaczego dany preparat ma dla pacjentki tak duże znaczenie. Gdy to staje się jasne, można przenieść punkt ciężkości terapii na zaspokojenie potrzeb pacjentki w inny sposób.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.