Czy potrzeby kobiet zostają zaspokojone?

Nowy system funkcjonowania służby zdrowia czyni wysiłki, by istniała zbieżność pomiędzy potrzebami pacjentek a możliwościami samej służby zdrowia. Na przykład, zmobilizowano zasoby tejże, by skrócić czas oczekiwania na konsultacje w opiece ambulatoryjnej. Długie kolejki do lekarza były zawsze słabą stroną społecznej służby zdrowia i dotąd nie poświęcano temu problemowi dostatecznej uwagi.

Pozostaje jednak kwestią otwartą, czy nowy system uwzględni te szczególne czyn­niki, które mają znaczenie w leczeniu kobiet. Na przykład, kobiety częściej niż mężczyźni wyrażają potrzebę wybrania płci terapeuty i maj ą po temu uzasadnione powody. Mogą być także szczególnie wrażliwe i niechętne do ujawnienia takich ważnych, ale delikatnych informacji jak historia nadużycia seksualnego w okresie dzie­ciństwa lub problemy z piciem alkoholu, wymagają więc dodatkowego zapewnienia o dyskrecji, ale także potrzebują więcej czasu, by „wejść” w terapię, w porównaniu z mężczyznami.

Psychoterapia feministyczna rozwinęła się z poczucia, że klasyczna psychoanaliza, kierunki post-Freudowskie, a także tradycja poradnictwa, zdominowana przez mężczyzn, nie zawiera, a czasem zniekształca świadomy i nieświadomy materiał wnoszony do terapii przez pacjentki-kobiety. Kobiety pracujące w psychiatrycznej służbie zdrowia, kobiety psychiatrzy, przyznają, że mają trudności w prowadzeniu terapii mającej na celu „normalizację” pacjentek, które poprzez swoje objawy buntują się przeciwko przemocy i zagrożeniu w rodzinie i miejscu pracy.

Terapeutki feministyczne, pracujące zarówno w zespołach psychoterapeutycznych, jak i samodzielnie oferują kobietom większy wybór. Na przykład, kobieta może uzyskać pomoc w terapii, aby poznać i zrozumieć swoją indywidualną walkę o uniezależnienie się i rozwój w roli córki, jako kobiety w społeczeństwie patriarchalnym, jako matki poprzez zrozumienie, że „macierzyństwo nie jest tylko indywidualną relacją, ale również instytucją społeczną”. Ośrodek Terapii Kobiet (The Woman’s Therapy Centre) w Londynie należy do instytucji, które oferują kobietom terapię indywidualną i grupową, a także prowadzi serię weekendowych seminariów, wprowadzających kobiety w obszar myśli i terapii feministycznej.

Jest zrozumiałe, że państwowa służba zdrowia może zaproponować ograniczony wybór metod psychoterapeutycznych przeznaczonych dla kobiet. Nie wszystkie oddziały służby zdrowia mają komórki zajmujące się psychoterapią. Są także inne, pragmatyczne względy decydujące o tym, że kobiety mają mniejszą niż mężczyźni możliwość uzyskania skutecznej pomocy w ośrodkach państwowej służby zdrowia. Na przykład kobiety z małymi dziećmi, u których istnieje wysokie ryzyko zachorowania na depresję, mają trudności z wygospodarowaniem czasu na terapię, jeśli ośrodek terapeutyczny nie zapewni im opieki nad dzieckiem na czas trwania sesji.

Planowanie leczenia powinno zatem uwzględniać różnorodne informacje, np. o długości listy oczekujących. Lekarz rodzinny jako osoba pełniąca rolę koordynatora świadczeń powinien mieć rzetelne i aktualne informacje o działalności wielu ośrodków. Zmiany w funkcjonowaniu służby zdrowia będą zachęcały, a równocześnie wywierały nacisk na wypracowanie nowych metod leczenia w warunkach praktyki ogólnej, jak i specjalistycznej. Nie są to zadania łatwe i nie ma jeszcze klarownych danych o próbach ich wprowadzenia w życie; wiadomo jednak, że zbieranie informacji i ocena działalności, poprawiają jakość pracy wielu ośrodków.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.