Dlaczego warto dyskutować na temat -ektomii?

Pomysł, że usunięcie mniejszych czy większych fragmentów żeńskiego układu rozrodczego może przynieść korzystny efekt leczniczy, powstał na podstawie początkowo bardzo różnorodnych koncepcji, niektóre z nich zostały opisane niżej, a większość bez wątpienia wydawała się w swoim czasie przekonywająca. Nie zaskakuje nas, że większość tych pomysłów, patrząc retrospektywnie, miała wątpliwe podłoże naukowe. Powodem dla zamieszczenia rozdziału na ten temat jest nie tylko fakt, że przez znaczną część swego czasu lekarz rodzinny zajmuje się objawami chorób, które w przyszłości doprowadzą do tego typu operacji, ale przede wszystkim to, że w dzisiejszych czasach nawet więcej uwagi poświęca on rozwiązywaniu problemów psychicznych i społecznych, jakie powstają w następstwie takich operacji.

Operacje, o których będzie mowa, to: operacja usunięcia macicy, czyli histerektomia, operacja wycięcia jajników, czyli oforektomia oraz mastektomia, czyli amputacja gruczołu sutkowego. Warto również nadmienić, że u kobiet dwukrotnie częściej niż u mężczyzn dochodzi do cholecystektomii. Problemy związane z operacjami usunięcia macicy i jajni­ków będą tu omówione szczegółowo, ponieważ w żadnym innym rozdziale nie są one opisane dokładnie.

Przy podejmowaniu decyzji o skierowaniu pacjentki na konsultacje do specjalisty lekarz rodzinny musi być świadomy tego, że specyfiką „specjalistycznej” opinii może być sprowadzenie szerszych zagadnień dotyczących potrzeb pacjentki do problemu, czy dany narząd ma być usunięty, czy pozostawiony lub czy ma nadal funkcjonować w organizmie, czy nie. Dopóki lekarz rodzinny nie wskaże jasno, czego oczekuje od konsultacji specja­listy, dopóty może się zdarzyć, że niektóre kobiety zostaną poddane niepotrzebnym zabiegom, jako że raz skierowane mogą wpaść w tryby szpitalnej machiny. Ale skierowa­nie pacjentki do specjalisty wcale nie oznacza, że w tym momencie kończy się zaangażo­wanie lekarza rodzinnego w dany problem. Niezależnie od tego, jaka zapadnie decyzja co do operacji, kobieta zawsze chętnie skorzysta z możliwości przedyskutowania problemu szerzej niż pozwala na to konsultacja w warunkach szpitalnych. Dlatego też jednym z celów tego rozdziału jest dostarczenie lekarzowi rodzinnemu informacji, które pozwolą zarówno jemu, jak i jego pacjentkom na wspólne podjęcie bardziej świadomej decyzji. Badania na temat losów pacjentek w wieku 15-59 lat kierowanych przez lekarzy rodzin­nych do specjalistów z powodu zaburzeń miesiączkowania, obejmujące 5-letni okres obserwacji, wykazały, że 81% pacjentek zostało przyjętych do szpitala, a z tego 44% przeszło zabieg usunięcia macicy, 48% wyłyżeczkowanie jamy macicy, 12% otrzymało leczenie farmakologiczne, zaś 5% nie poddano żadnemu leczeniu.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.