Rola zespołu podstawowej opieki zdrowotnej

Praktyka lekarza rodzinnego jest dobrym miejscem leczenia nietrzymania moczu. Lekarze, pielęgniarki środowiskowe, fizjoterapeuci, pielęgniarki zabiegowe, położne i pracownicy socjalni – wszyscy oni mogą być zaangażowani w różnym stopniu w ten proces. Będzie on obejmował wykrywanie, udzielanie prostych lub bardziej szczegółowych porad, zapewnienie wsparcia i pomocy itp., co może być uzupełnieniem usług ginekologa, urologa i klinik zajmujących się problemem nietrzymania moczu. Częstość występowania nietrzymania moczu jest tak duża, że służby zajmujące się tym problemem w Anglii są już w pełni wykorzystane, nawet jeśli większość kobiet z nietrzymaniem moczu prawdopodobnie nie zgłasza ich się z tego powodu do lekarza rodzinnego.

Nawet w oświeconych latach 90, kiedy ludzie rozprawiają otwarcie na temat seksu, są zażenowani i wstydzą się mówić o funkcjach fizjologicznych. Jest sprawą lekarza, aby przyjął postawę pełną szacunku i empatii w celu zachęcenia pacjentek do omawiania tego typu problemów osobistych, a także wykorzystał rutynowe badania przeglądowe i okazje stworzone przez prowadzenie specjalnych porad (poradnictwo rodzinne, spotkania przed i poporodowe), aby pomóc zidentyfikować osoby cierpiące.

Nietrzymanie moczu rzadko jest przedstawiane jako objaw dominujący i może być zgłaszane jako wątpliwość odnosząca się do objawów fizycznych, np. „coś leci z przodu”. Prezentowane objawy mogą być takie, jak częstomocz, nagłe parcie na mocz i związane z tym naglące nietrzymanie moczu, wyciekanie/wysiłkowe nietrzymanie moczu związane ze zmianami postawy lub wysiłkiem fizycznym i nietrzymanie moczu w czasie stosunku. Po wyjaśnieniu problemu prawidłowej funkcji pęcherza lekarz rodzinny może zebrać wywiady i ocenić pacjentkę. W większości przypadków lekarz będzie mógł ocenić funkcję pęcherza i zaoferować plan postępowania w formie porady i leczenia. Jeżeli nie ma on/ona możliwości leczenia w praktyce lekarza rodzinnego lub nie nie jest w stanie postawić rozpoznania, należy skierować pacjentkę do odpowiedniego specjalisty – urologa lub ginekologa.

Lekarz rodzinny opierając się na kontakcie z pacjentką nawiązanym podczas stałej opieki, jaką nad nią sprawuje, może okazać zrozumienie i udzielić wsparcia, zachęcić do samopomocy i przywrócić pacjentce pewność siebie i szacunek dla samej siebie. Można dać pacjentce literaturę, która utrwali to, co tłumaczył lekarz o najczęstszych przyczynach nietrzymania moczu, częstości występowania i możliwości leczenia, można też udzielić porad co do stylu życia.

Rozpoznanie nietrzymania moczu w praktyce lekarza rodzinnego (POZ)

Nietrzymanie moczu bywa zwykle rozpoznawane na podstawie wywiadów i badania przedmiotowego, pod warunkiem że lekarz rodzinny rozumie mechanizmy prawidłowej funkcji pęcherza. Lekarz rodzinny, który chce promować kontynencję (prawidłową czynność pęcherza), może prowadzić i leczyć wielu swoich pacjentów na bazie własnej praktyki, kierując do specjalisty tylko tych chorych, którzy wymagają leczenia specjalistycznego i oceny urodynamicznej. Zebranie wstępnych wywiadów oraz zbadanie pacjentki pomogą w prawidłowym jej skierowaniu i optymalnym wykorzystaniu środków.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.