Leczenie naglącego nietrzymania moczu

  • Leczenie zachowawcze

Początkowo, przez 3 dni do tygodnia, powinno się zalecać wypełnianie karty ocenia­jącej częstotliwość i objętość oddawanego moczu. Pomaga to określić częstość i sposób oddawania moczu, dostarcza też informacji odnośnie do objętości moczu w pę­cherzu przed mikcją (zakładając kompletne opróżnienie pęcherza). Następnie postępowa­niem z wyboru jest wyćwiczenie pęcherza i wsparcie psychologiczne. Przy treningu pęcherza pacjentka jest zachęcana do oddawania coraz większych objętości moczu, stopniowo zwiększając przerwy pomiędzy mikcjami, w ten sposób na powrót uczy się hamowania nieprawidłowych skurczów mięśnia wypieracza moczu. Sztywny reżim cho­dzenia do toalety nie powinien być narzucany pacjentkom, które dopiero zaczynają trening mający na celu zmianę nawyków zbyt częstego opróżniania pęcherza (częściej niż 2 x na godzinę), bez dostosowania do przewidywanych potrzeb. Początkowe przerwy pomiędzy mikcjami są brane z tabeli częstotliwości/objętości oddawanego moczu. Jeżeli pacjentka jest zdolna wytrzymać 2 godziny pomiędzy mikcjami, to będzie to odpowiednia przerwa, natomiast jeżeli karta pokazuje, że pęcherz jest opróżniany po godzinnych lub nawet półgodzinnych przerwach, mikcja co godzinę będzie odpowiednia. Przy wprowadzeniu schematu chodzenia do toalety pacjentki są instruowane, żeby iść do toalety oddać mocz co pół godziny lub godzinę na początku, zależnie od ciężkości przypadku. Powinna iść do toalety niezależnie od tego, czy czuje potrzebę oddania moczu, czy nie, nawet jeśli już się zmoczyła. Pacjentkom mówi się, żeby nie szły do toalety przed upływem wyznaczonego czasu, nawet jeśli boją się epizodu nietrzymania moczu. Przerwy między mikcjami później zwiększa się o pół godziny, proces ten powtarza się aż do osiągnięcia 4 godzinnych przerw. Pacjentki umawia się na wizyty kontrolne w równych odstępach czasu, aby ocenić postęp.

Trening zmiany nawyków dla pacjentek:

  1. Zacznij od chodzenia do toalety w celu oddania moczu co … godz.
  2. Musisz iść oddać mocz, czy tego chcesz, czy nie. Musisz iść oddać mocz, nawet jeżeli już jesteś mokra. Nie wolno ci oszukiwać i iść przed wyznaczonym czasem.
  3. Trzymaj się tego rozkładu chodzenia do toalety aż do chwili, gdy przez 2 pełne dni nie będziesz mokra. Nie martw się o czas nocy na tym etapie
  4. Jeżeli dajesz sobie radę i jesteś sucha przez 2 pełne dni (2 suche dni), wydłuż czas pomiędzy wizytami w toalecie o pół godziny. Prawdopodobnie okaże się, że znowu się moczysz, ale nie wracaj do poprzednich krótszych przerw. Postaraj się wytrwać przy tym nowym rozkładzie, przestrzegając go tak samo ściśle, jak przedtem.
  5. Jeżeli masz 2 suche dni przy wydłużonych odstępach czasowych (przy nowym czasie), wydłuż czas o następne pół godziny, itd. aż do czasu, gdy osiągniesz 4-godzinne przerwy między wizytami w toalecie.
  6. Jeżeli możesz wytrzymać 4 godziny bez oddania moczu, przestań śledzić zegarek i uznaj, że sytuacja jest normalna.
  7. Nadał sprawuj kontrolę nad sobą i nie pozwalaj sobie na powrót do dawnych nawyków zbyt częstego chodzenia do toalety.

Teraz już powinnaś móc wyjść bez wkładki, całkiem pewna.

Pacjentka powinna być skierowana do ginekologa lub urologa, jeżeli okoliczności rodzinne i domowe czynią takie leczenie niemożliwym, aby zapobiec dalszej utracie ducha. Niestabilny pęcherz można najskuteczniej leczyć przy skojarzeniu treningu z le­czeniem farmakologicznym. Leki mają na celu powstrzymanie mimowolnych skurczów mięśnia wypieracza moczu. Ponieważ pęcherz ma złożone unerwienie, pojedyn­czy lek może nie być całkowicie skuteczny. Dostępna terapia lekowa nie wykazuje specyficzności, a niepożądane efekty antycholinergiczne ograniczają jej użycie. Tak jak i przy innych lekach początkowo może być odpowiedź na placebo, co wydaje się sukce­sem, później nagle znika po kilku tygodniach, jak to się dzieje z efektem placebo.

Trening pęcherza w połączeniu z antycholinergicznym leczeniem farmakologicznym ma na celu zwiększenie przerw pomiędzy opróżnianiem pęcherza przez supresję odruchu motorycznego wychodzącego do pęcherza, przez stabilizację mięśnia wypieracza. Terapia lekowa może być szczególnie skuteczna w ciągu 2 pierwszych tygodni treningu, kiedy pewność siebie pacjentki jest niewielka i kliniczne korzyści programu treningowego nie stały się jeszcze widoczne. W tym czasie jest również maksymalny efekt placebo.

Jeżeli pacjentka nie jest w stanie wydłużyć przerw czasowych, można rozpocząć wspomagającą terapię farmakologiczną, tzn. przeciwdepresyjnie imipramina w dawce 25 mg na noc lub 2 x dziennie; lub antycholinergiczny lek rozkurczający mięśnie gładkie, oksybutynina 2-3 razy dziennie lub propantelina 15 mg, maks. 8 x dziennie. Kiedy zostanie przywrócona właściwa funkcja pęcherza, możliwa jest poprawa bez ciągłego używania leków. Dla wszystkich pacjentek z nadwagą korzystna będzie redukcja masy ciała.

  • Leczenie operacyjne

Niestabilność mięśnia wypieracza moczu powinna być leczona operacyjnie tylko wtedy, gdy zawiedzie leczenie zachowawcze. Zalecamy skierowanie pacjentki do specjalistycznego centrum urologicznego, ponieważ jedyną metodą, na której można polegać, jest ileocystoplastyka – odcinek jelita krętego użyty jest w celu powiększenia pojemności pęcherza.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.