Kogo kierować na badania urodynamiczne

Wiele kobiet pacjentek zgłasza się do lekarza nie tylko z wysiłkowym nietrzymaniem moczu, ale także z problemem naglącego nietrzymania moczu, częstomoczu lub oddawa­nia moczu w nocy. Te pacjentki idealnie nadają się do oceny urodynamicznej w celu ustalenia rozpoznania. Nie jest to konieczne u pacjentek z wyłącznie wysiłkowym nietrzy­maniem moczu, jako że zwykle okazuje się, że jest to prawdziwe wysiłkowe nietrzymanie moczu w wyniku osłabienia mięśni dna miednicy. Jednak kiedy objawom wysiłkowego nietrzymania moczu towarzyszy nagłe parcie na mocz lub trudności w oddawaniu moczu, testy urodynamiczne mogą być pomocne w wyborze odpowiedniego leczenia. Znacznego stopnia wysiłkowe nietrzymanie moczu może w czasie badań urodynamicznych okazać się wynikiem niestabilności pęcherza.

Wskazania do oceny urodynamicznej. Grupom pacjentek z następującymi problema­mi można pomóc poprzez ocenę urodynamiczną:

  1. wysiłkowe nietrzymanie moczu, które komplikuje równoczesne występowanie innych objawów,
  2. nietrzymanie moczu po nieudanym zabiegu chirurgicznym,
  3. problemy z oddawaniem moczu – trudności w opróżnianiu pęcherza i zaleganie moczu,
  4. niestabilny pęcherz, który nie odpowiada na leczenie,
  5. problemy neurologiczne, urazy kręgosłupa.

Jarvis  przyglądał się korelacji pomiędzy rozpoznaniem postawionym u pa­cjentek na podstawie objawów klinicznych a końcowym rozpoznaniem opartym na cystometrii u 100 kobiet z nietrzymaniem moczu. Po przeprowadzeniu badań urodynamicznych rozpoznania postawione wyłącznie na podstawie badania klinicznego były potwierdzane tylko u 68% chorych; 25% kobiet, które były ostatecznie zdiagnozowane jako mające prawdziwe wysiłkowe nietrzymanie moczu, zgłaszało się z objawami nagłego parcia na mocz. Wnioski wyciągnięte z badań stwierdzały, że dokładne rozpoznanie oparte wyłącznie na objawach klinicznych jest trudne, ponieważ pacjentki zarówno z niestabilnością mięśnia wypieracza, jak i wysiłkowym nietrzymaniem moczu często podają objawy wskazujące na oba te zaburzenia. Mimo dokładnego zebrania wywiadów i badania przedmiotowego dalsze badania są prawie zawsze konieczne; objawy nie zawsze odzwier­ciedlają rzeczywistą przyczynę. Jarvis wnioskuje, że generalnie korelacja pomiędzy rozpoznaniem klinicznym a diagnozą urodynamiczną jest słaba. Może to być prawda, ale z moich doświadczeń w leczeniu kobiet z nietrzymaniem moczu w praktyce lekarza rodzinnego bez wykonywania testów urodynamicznych wybrane sposoby leczenia według rozpoznania postawionego na podstawie tylko wywiadów i badania przedmiotowego były skuteczne w przywracaniu prawidłowej funkcji pęcherza w większości przypadków, które wcześniej zostały wybrane jako odpowiednie do leczenia przez lekarza rodzinnego.

Ponieważ wiele pacjentek wymagających oceny urodynamicznej musi oczekiwać, aby dostać się na te badania, w niektórych przypadkach może być stosowne i dobroczynne rozpoczęcie leczenia przed potwierdzeniem rozpoznania, ponieważ ćwiczenia mięśni dna miednicy, karta pomiaru częstotliwości i objętości odda­wanego moczu i zmiana nawyków nie mogą mieć szkodliwych skutków.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.